Rozdział 25: Depresja? Wyszła na spacer, a co?

~Hehehe to miał być rozdział z cyklu tych poważnych...coś mi nie wyszło xD Nie umiem pisać dramatów, a Jessie nie jest typem , który dużo smęci. Mam nadzieję, że wam się spodoba rozdział ^^

~~~~~~~~~~

   Stanęłam przed brązowymi drzwiami.

– Znowu tutaj – westchnęłam. – Głupi fart.

– Chyba jego brak. – dodał Fludim.

   Wkroczyłam do pokoju. Nic się nie zmienił. Białe ściany i minimalistyczny wystrój. Padłam na łóżko niczym bokser po długiej, wyczerpującej walce. Ramie nieźle mnie szczypało. Gus robił za sprzątaczkę, pielęgniarkę, kucharkę i cholera wie co jeszcze. Taki wielofunkcyjny sługa. Dotknęłam delikatnie białego bandaża i skrzywiłam się. Będę miała bliznę. Wiem to.

Niby powinnam być przygnębiona i przez chwilę byłam, ale z każdą chwilą czułam się coraz lepiej. Nie jestem optymistką, ale mój upór i wiara w innych podtrzymywały mnie na duchu. Wiedziałam, że mój brat wyjdzie z tego cało. Tak, załamywanie się w niczym nie pomoże.

   Wstałam i otworzyłam szafę. Jak się spodziewałam. na wieszaku zwisała fioletowa bluza, którą tu ostatnio zostawiłam. Oprócz niej były jeszcze tylko spodenki i trampki. Na bogato, nie ma co. Przebrałam się szybko i przeprałam poprzednie ciuchy.

– Dooobra. – Spojrzałam na miskę, gdzie leżały mokre ubrania. – Gdzie mam je rozwiesić? – spytałam Fludima, widząc brak kaloryferów.

– Mnie się pytasz? Nie mam pojęcia. – Wzięłam więc miskę do rąk i wyszłam z pokoju. – Gdzie idziemy?

– Na poszukiwanie pralni! – odparłam.

   Fludim tylko pokręcił głową i schował się do kieszeni.

   W miarę pamiętałam rozkład statku, ale i tak ciągle trafiałam na zamknięte drzwi lub puste pokoje. Po co maszkaronowi taki wielgachny statek, skoro połowy z niego nie używa?! W końcu po żmudnych wędrówkach trafiłam do...no właśnie nie wiem, dokąd trafiłam.

Podłoga wyłożona czarnymi i białymi kafelkami i dłuuugi stół. Nic oprócz tego. Nawet krzeseł brak! Kasy im na dokończenie remontu zabrakło, czy co?

– Ej, w sumie do tych ich fryzur potrzebna jest suszarka! – Doznałam przebłysku geniuszu i poleciałam na korytarze, gdzie były pokoje pajaców.

   Wleciałam do pokoju Gusa, który na szczęście był pusty, i bez ceregieli wparowałam mu do łazienki.

– Suszarko, gdzie się chowasz? – mruknęłam, otwierając kolejne szafki. – Mam cię! – Wyciągnęłam czarną suszarkę z czerwonymi guziczkami 0,1,2 i 3.

   Wcisnęłam trójkę, wyciągnęłam bluzę i zaczęłam ją suszyć. Tak w połowie suszenia spodenek do łazienki wpadł Gus.

– Co ty wyrabiasz?! – krzyknął, patrząc to na mnie to na powiewające części garderoby.

– Suszę ubrania, nie widać? – Wyszczerzyłam się. – Trzeba mi było dać suszarkę, to by mnie tu nie było. – Wróciłam do suszenia.

   Wyrwał mi sprzęt z ręki, za co dostał wilgotnymi spodenkami w łeb, a gdy zaczęłam się z nim szarpać o głupią suszarkę, to przyłożyłam mu miednicą i butami.

– Zwycięstwo! – Dmuchnęłam mu ciepłym powietrzem w twarz. – Oj nie złość się tak, fryzura ci się od tego nie rozwali. – Uśmiechnęłam się wrednie.

– Nie powinnaś mieć...nie wiem...depresji? – spytała załamany, gdy usiadł, a ja dalej bawiłam się suszarką. – Jessie?

– Hmm? – Zerknęłam na niego. – Depresja? Wyszła na spacer, a co?

   Uderzył się płaską dłonią w czoło.

– Nic. Już nic. – westchnął. – Ty się nigdy nie zmienisz.

– Wiadomo! – Wyłączyłam suszarkę i odłożyłam ją na miejsce. Wzięłam miednicę i wymaszerowałam na korytarz. Ręce mnie bolały od zbyt długie trzymania ich w górze. Szczególnie zranione ramię pulsowało bólem.

– Krwawisz. – powiedział Fludim, patrząc na mnie.

   Rzeczywiście bandaże były przesiąknięte krwią. Syknęłam i szybko wróciłam do pokoju. Ciuchy wróciły do szafy, a ja przewróciłam całą łazienkę do góry nogami w poszukiwaniu bandaży. Nie było ich!

– Nie ma! – warknęłam. – Serio?! Mają jakieś cięcia w budżecie, że ich kawał białej szmaty nie stać?! Jakby sanepid to zobaczył, to bym im tak opinię zjechał, że hoho! – Ciągle wyklinając na tą dwójkę, przewiązałam ramię ręcznikiem.

– Może w kuchni coś będzie? – zasugerował Fludim.

– Co najwyżej będą tam ręczniki papierowe, ale lepsze to niż nic. – westchnęłam i ruszyłam do kuchni.

   W czasie drogi do głowy wpadł mi już tysięczny idiotyczny plan. Wyjątkowo nie była to amnezja tylko testowanie, ile ten farbowany dureń ma w sobie cierpliwości. Chociaż...Wspomnienie jego chorego uśmiechu nie było za przyjemne. Przystanęłam i wpatrzyłam się w czubki butów. Zmienił się na jeszcze większego psychopatę? Gorszego od Zenohelda? Jeśli tak, to jestem w niemałym niebezpieczeństwie.

– Reiko! – zawołałam w myślach.

   Nie ukazała mi się, ale odpowiedziała.

–Nie lubię tego miejsca.

– Nie ty jedyna.

- Widzę. co planujesz zrobić i powiem ci jedno. – Uwaga idzie opieprz. – Zrób to!

– Że co?! – Kurde spodziewałam się kazania o mojej głupocie, a tu proszę Reiko mnie namawia, bym zmieniła to miejsce w ruinę! No chyba wiadomo, że z moimi pomysłami ten statek długo nie przetrwa?

– Keith Fermin inaczej Spectra Phantom cały czas się waha. Ciągle nie wie, którą naturę powinien wybrać, choć wmawia sobie że wie. Widziałam też, że przez czas przebywania z tobą to wahanie się nasila – Reiko zdecydowała mi się ukazać. Dziś ubrała zieloną szatę, ciągnącą się po ziemi, oczy miała fioletowe, a we włosach plątały się białe róże. – Nie patrz się, jakbyś zobaczyła ducha, mówię prawdę. Znam tego chłopaka lepiej niż ty.

– Skąd? – spytałam nieźle skołowana.

   Reiko splotła ręce na piersiach i obdarzyła mnie promiennym uśmiechem.

– Znam wszystkich. Jako duch mogę wniknąć w myśli każdego. Nie ma przede mną żadnych tajemnic. – Przybrała poważny wyraz twarzy. – Jesteś moją potomkinią z potężną mocą. Stanowisz zagrożenie dla wielu. Dla wielu jesteś też idealną osobą do sojuszu. Dodatkowo jesteś dość wybuchowa i... – urwała i wybuchnęła śmiechem. – irytująca dla niektórych. – dokończyła. – Przypominasz mnie, gdy byłam w twoim wieku!

– Ile ty miałaś lat, gdy umarłaś?

–  23. – odparła obojętnym tonem. – Chyba zostałam otruta, ale już nie pamiętam.

– Czekaj...urodziłaś tak wcześnie dziecko?!

– Tak, co  w tym dziwnego? W tych czasach też rodzą i  to w wieku 15 lat. – Machnęła lekceważąco dłonią. – W każdym razie postaraj się wydobyć prawdziwego Keitha ze Spectry! – Spojrzała w prawo i w znieruchomiała na moment. – Muszę się zmywać!

   Tym, kto ją tak przestraszył, był maszkaron. Szedł z tym swoim chorym uśmieszkiem na twarzy. Zignorowałam go i podążyłam w stronę kuchni. Jednak po kilku krokach jego ręka zagrodziła mi dalszą drogę.

– Czego chcesz, o wielki panie wieczny wkurw? – spytałam z przekąsem, opierając rękę o biodro.

– Słyszałem od Gusa, że dobry humor ci wrócił. – Przez chwilę świdrował mnie wzrokiem. – Tak cie cieszy fakt, że tu jesteś?

– Przynajmniej cię podenerwuje! – Wyszczerzyłam się, a on spojrzał na mnie jak na przygłupa.

– Twoja głupota nigdy cię nie opuszcza. – stwierdził. – Myślisz, że jestem ciągle tą samą osobą? – spytał z kpiną w głosie. – Naiwna. Teraz jestem prawdziwym Spectrą Phantomem. Wkurzysz mnie, a pożałujesz. – zagroził i zerknął na moje zakrwawione bandaże. – Apteczka powinna być w kuchni na górnej półce. – poinformował mnie.

– Naprawdę myślisz, że tak łatwo można wymazać własne istnienie? – spytałam. Spojrzał na mnie zdziwiony. – Możesz zaprzeczać, ile chcesz. Prawdziwy Keith tam gdzieś ciągle jest. – dźgnęłam go palcem w klatkę. – W przeciwnym razie nie troszczyłbyś się o mnie, prawda? – Dźgnęłam go tym razem mocniej.

   Oko widoczne przez maskę znów błysnęło. Nagle przygwoździł mnie do ściany. Zadarłam głowę do góry, by widzieć jego zirytowaną twarz.

– A ty ciągle gadasz o Keithie. – mruknął znudzony. – Zakochałaś się w nim czy co? – Przygryzłam wargę. – Ooo czyli trafiłem.

– Nieprawda!

– Tyle razy ci powtarzałem, że twoje głupie przywiązanie do bliskich cię osłabia. Uczucia osłabiają. – Pokręcił głową. – Mała, naiwna Ziemianka. A co do mojej troski o ciebie. – Przybliżył twarz i uśmiechnął się kpiąco. – Przecież o własną broń się dba, prawda? Póki jest potrzebna.

   Cała krew odpłynęła mi z twarzy.

– Co jeśli się nie zgodzę? – warknęłam, próbując się wyrwać, co poskutkowało wzmocnieniem uścisku.

– Zginiesz. – padła krótka i zarazem okrutna odpowiedź.

   W tym momencie podjęłam decyzję. Zrobię tu prawdziwy armagedon! Wtedy Keith czy będzie chciał czy nie, i tak będzie musiał wyjść, by mnie uspokoić. No chyba, że nie zależy mu na tym statku.

– Wiesz, że jeśli zmiesza się biały z czerwonym, to powstanie różowy? – spytałam, patrząc na jego dłoń w białej rękawiczce, która przesiąkła moją krwią.

– Co? – powiódł wzrokiem za mną. – Cholera! – Puścił mnie.

– Spokojnie, to można łatwo sprać. Upsss, zapomniałam, że ty przecież nie umiesz prać i gotować. – Wycofałam się kawałeczek. – Ale przecież zawsze może to za ciebie zrobić twoja wielofunkcyjna służba zwana Gusem, nie? – zawołałam i zwiałam, zanim zdążył się na mnie wydrzeć.

~~~~~~

Ja: *łapie się z głowę, gdy ogarnia, że miała iść na zakupy* Szlaaaak! *łapie torbę i wybiega na korytarz*

Shadow: A rozdział?

Ja: Zajmijcie się tym, póki nie wrócę *pozostała mi po niej chmura pyłu*

Jessie: Jakieś pomysły? *szuka apteczki*

Shadow: *wskakuje na lampę* T-tu jest martwy żuk pocięty nożem! Angel to prawdziwa sadystka!

Wszyscy: *zbierają się w pokoju Autorki* matko boska!

Spectra: *przygląda się bliżej*

Shadow: I co Spectruś? Wzywamy policję?

Spectra: To....*cisza pełna napięcia* jagoda, idioto -.-

Wszyscy: *wrogi wzrok na Prova*

Zenohled: Może ja ci serio fundnę tą wizytę u okulisty?

Lync: O ile to mu pomoże.

Jessie: Shadow w okularach?

Shadow: Będę mądrzej wyglądał ^^

Spectra Nie licz na to.

Shadow: Ty się farbujesz, więc się nie odzywaj -.-

Spectra: Coś ty powiedział?!

Shadow: A co nie słyszałeś? *dostaje pięścią w nos* Mój nos się przekręcił!

Dan: *wyciąga spod kanapy testament* Prove, co to? O.o

Shadow: Właaaśnie! Zapisałem Spectrusiowi moje ciuchy, ale po dzisiejszym to zmienię!

Spectra: Twoich ubrań nawet bezdomni by nie chcieli -.-

Shadow: Ranisz.

Spectra: Życie.

Ja: *wpada i zalicza glebę o własne nogi, po czym chowa soki i wraca do Ekipy* Wróciłam ^^

Shadow: Mordujesz żuki nożem?

Ja: yyyy....nie?

Shadow: To dobrze *wraca do zmiany testamentu*

Ja: O.O To do rozdziału ^^

~~~~~

   Złośliwość losu zwana Phantom ustawiła apteczkę na najwyższej półce....Podstawiłam sobie krzesło, ale i tak nie sięgałam. Ciekawe jak on tam to ustawił, skoro nie ma czterech metrów wzrostu. Swoją drogą czy ten statek był budowany dla olbrzymów?! Każdy z pokoi ma co najmniej trzy i pół metra wysokości. Żeby zmienić żarówkę, to trzeba dzwonić po straż pożarną, bo drabin coś tu nie widziałam.

   W końcu wkurzyłam się i zaczęłam ciskać w apteczkę różnymi rzeczami, by się zwaliła z tej półki. Opróżniłam wszystkie szuflady, gdzie mogłam sięgnąć, stanęłam naprzeciwko apteczki i rozpoczęłam ostrzał. Nóż, łyżka, talerz, garnek, pieprz, but, Fludim...moment...FLUDIM! Złapałam mojego przyjaciela i schowałam go z powrotem do kieszeni. Patelnią? Nie, ona może mi się jeszcze przydać. No to co mi tu jeszcze zostało? Oooo czy to jest...fartuszek Gusa?! Dostałam ataku śmiechu i prawie wylądowałam na podłodze. Kiedy się względnie uspokoiłam, wzięłam ten cudowny ciuch do ręki i zgniotłam go w kulkę, po czym przewiązałam jakąś nicią, którą znalazłam w jednej z szuflad, by się kulka nie zniszczyła. Przygotowałam się do rzutu, odchyliłam rękę iii....

   Co to był za rzut! Aż mnie ramię zabolało! Apteczka huknęła o blat stołu. Uradowana wzięłam ją, wyciągnęłam gazik, wodę utlenioną, nożyczki i bandaże. Odwiązałam stare bandaże i obejrzałam ranę. Aż tak źle nie było, myślałam, że jest głębsza. Starłam krew i spojrzałam spode łba na wodę utlenioną.

– Użyć jej czy nie użyć? Oto jest pytanie. – westchnęłam.

– Jak uważasz. – mruknął Fludim, wyglądając z kieszeni.

   Do kuchni wkroczył Gus. Cóż na widok mnie trzymającej w nożyczkach wodę utlenioną (nie pytajcie czemu xD) z bandażami owiniętymi wokół szyi i złowrogim spojrzeniem był dość nietypowy. Chociaż Grav powinien się już przyzwyczaić do mojej zachowania.
– Co ty robisz? – Podbiegł do mnie i niemal wyrwał nożyczki. – Auuu! – Woda utleniona chlapnęła mu prosto w oko. Pobiegł pędem do kranu.

– Tak się kończą zabawy z nożyczkami! – wymamrotałam, sięgając po nożyczki, by przeciąć bandaże. – Gotowe! – Uradowana wstałam, schowałam potrzebne rzeczy i wzięłam apteczkę ze sobą.

– Jessie...

– Tak?

– Co mój fartuch tam robi ?! – wrzasnął i wycelował palcem w najwyższą półkę.

   Upsss.

– Jest, nie widać? – odparłam spokojnie. – Nie mów, że go używasz. – Zachichotałam.

– T-to nie tak!

– To jak? Ukrywacie przede mną jakaś dziewczynę? – Usiadłam na stole. – Hmmm?

– Nie. – powiedział zdziwiony. – Mniejsza! Wiesz, która jest godzina?!

– Nie umiesz dyskretnie zmienić tematu. – stwierdziłam. Poczerwieniał ze złości. – Już, już spokojnie bo okresu przedwcześnie dostaniesz i maszkaron będzie zły.

– Czy ty coś sugerujesz? – spytał Spectra lodowatym tonem.

– Ja? Nigdy w życiu! – Schowałam patelnię za plecami. – Gdzieżbym śmiała!

– Naprawdę? Bo wydaje mi się, że sugerujesz iż ja i Gus.... – zaczął ale nie pozwoliłam mu skończyć.

– Wiesz Phantom, ja nic nie mam do osób o innej orientacji, toleruje to! Serio! Czekaj...A może ty i Gus uciekliście z Vestalii, bo tam był zakaz takich związków? – Zaczęłam się zastanawiać na głos. Ich twarze płonęły czerwienią, i mieli miny wyrażające ,,utopię cię, wrzucę do betoniarki, a na koniec zadźgam widelcem!”, więc nastał czas na odwrót, zanim pożałuję, że się odezwałam. – Panowie, spokojnie. – Schyliłam się, by uniknąć tasaka. – Kobiet się nie bije!

– Ostrzegałem cię!- syknął Spectra. – To teraz przyjmij konsekwencje!

– Powtarzam: kobiet się nie bije! – krzyknęłam. Zamachnął się. Zrobiłam fikołka do tyłu. – A teraz sztuczka! Jessica znika! – Cisnęłam patelnią, która trafiła Gusa w sam środek nosa. – W dziesiątkę! – Niczym rącza gazela pomknęłam do pokoju.

– On cię zabije, on cię zabije, on cię zabije! – krzyczał cały czas Fludim. – Teraz to on stał się takim 100% psycholem, a ty i tak robisz swoje i go doprowadzasz do białej gorączki! Gdzie twój mózg?!

– Poturlał się aż do Częstochowy! – dostałam autentycznej głupawki! (ja też xD. dop Autorki)

– Dobijasz mnie czasami, wiesz?

– Wiem, jestem cudna. – Zatrzasnęłam drzwi od pokoju. – To nie wystarczy...

   Przesunęłam mocą szafę, by zablokować drzwi, potem ułożyłam kołdrę w taki sposób, żeby jak ktoś wbije (czytaj Spectra i Gus z morderczymi zamiarami), to rzucili się wpierw na łóżko. Kiedy skończyłam i oceniłam efekty, usłyszałam ich wrzaski za plecami.

– Co tu robi szafa?! – ryknął Phantom.

– Przemeblowanie robię! – Szybko dosunęłam stolik, krzesło i komodę.

– Wyjdź stamtąd i daj się zabić!

– Hahahah dobry żart! – krzyknęłam. – Jestem twoją cenną bronią, pamiętasz?

– Jedna czy dwie blizny na twarz nie zrobią mi różnicy! – wycedził.

   Szczerze? Trochę mnie przestraszył tymi słowami.

– Mistrzu spokojnie, tak na pewno jej nie zmusimy do wyjścia. – Próbował go uspokoić Gus.

– W dupie to mam! – warknął. – Ciągle się z nami bawi, mała zaraza. – Walnął ręką w szafę.

– Ej Gus! – zawołałam.

– Co?

– To która jest godzina?

– 23.12

– Dzięki! Dobranoc, moi drodzy! – Zgasiłam światło.

   Zamknęłam się w łazience. Walenie w drzwi nie ustawało. Coś czuję, ze moja barykada za długo nie wytrzyma. Spojrzałam na wejście do wentylacji. Raz kozie śmierć!

****

   Ja i te moje głupie plany.

– Reiko, wkurzyłam go, ale on groził, że mnie potnie! – jęknęłam z wyrzutem, czołgając się wentylacją.

– Czyli Keith jest naprawdę głęboko schowany. – powiedziała, masując skronie. – Niedobrze.

– Niedobrze?! – Uderzyłam głową o metalową ściankę. – On mnie oskalpuje! Już prawie od niego tasakiem dostałam!

– Dlaczego on tak popadł w ciemność? – mruknęła.

– A podobno wiesz o nim wszystko.

– Bo wiem! Ale to dla mnie nielogiczne! Owszem powód jest, ale też tyle czynników powstrzymujących... – wymamrotała. Uniosłam brew. No tak, dużo mi to mówi!

– To powiedz mi, czemu stał się taki!

–  Był zafascynowany Maskaradem, o którym opowiadał mu Hydranoid. Zapragnął wtedy siły. Potęgi. Odrzucił uczucia i rodzinę. Ale gdy cię spotkał, one się odblokowały.

– C-chcesz powiedzieć, że on.... –To słowo nie chciało mi przejść przez gardło.

– Nie wiem czy to miłość, czy może obsesja – Wzruszyła ramionami. – Jessie, ty....- Zamilkła.

– No co? – ponagliłam ją.

– Nieważne. – westchnęła.

– Reiko.

– Co?

– Czemu on tak obsesyjnie pragnie siły? Tylko przez opowieści Hydranoida?

   Popatrzyła się na mnie. Jej wzrok był przepełniony smutkiem i bólem. Przełknęłam siłę.

– Stracił kogoś. – stwierdziłam.

   Kiwnęła głową.

– Kogo?

– Nie mogę ci powiedzieć.

– Czemu?!

– Bo są pewne rzeczy, które są zabronione nawet duchom! Przepraszam. – Rozpłynęła się w powietrzu.

– Co tu się dzieje? – szepnęłam.

– Nie wiem, Jessie. – powiedział Fludim. – W co my się wplątaliśmy?

– Przypominam, że narzekałam na nudne wakacje. – mruknęłam i znalazłam się nad małą kratką. Obok były drzwi do pokoju Spectry.

– Idziemy tam? – spytał bakugan.

– Zastanawiam się. Która może być godzina?

– Hmmm gdzieś w okolicach pierwszej.

– To idziemy! – Zeskoczyłam na podłogę.

   Nie słyszałam żadnych dźwięków z laboratorium. Czyli powinni spać.

   Drzwi cicho rozsunęły się. W pokoju było ciemno. Na paluszkach weszłam do środka. Brak jakiejkolwiek reakcji. Drzwi zasunęły się. Idąc na czuja, uniknęłam potknięcia się o krzesło i szafkę nocną. Zobaczyłam maskę i płaszcz na łóżku.

   Nagle klamka od drzwi łazienkowych opadła w dół i wyszedł Spectra/Keith. Padłam na podłogę, nim zdążył mnie zobaczyć i wczołgałam się pod łóżko. Zapalił światło, rzucił ręcznik na łóżko i położył się na podłodze...On chyba nie zamierza na niej spać? Jak tak, to jutro tu wracam i zabieram łóżko (no co? Wygodne jest xD). Jednak Keith zaczął robić brzuszki. Uniosłam brwi do góry. Nie ma to jak ćwiczyć o pierwszej w nocy! Normalni ludzie o tej porze czytają, oglądają telewizję, piszą, grają lub śpią. A tacy jak ja to włamują się do obcych pokoi i patrzą z politowaniem, jak ktoś ćwiczy...Co ja robię ze swoim życiem!?

Przerzucił się na pompki. Chce chłopak trzymać formę! Ja o to się martwić nie musiałam.

– Jessica. – odezwał się nagle, tym samym wyrywając mnie z półdrzemki. – Co tu robisz?

– Szukam jednorożca, widziałeś go może? – odparłam zamroczona.

   Uniósł brew i parsknął pod nosem.

– Tu nie ma żadnego jednorożca. – Wyciągnął mnie spod łóżka i postawił na równe nogi. – A tobie przyda się sen. – Dotknął moich sińców pod oczami i westchnął.

– Ty jesteś Keith. – stwierdziłam. – Tęskniłam.

– C-co? – Odsunął się. – Keitha już nie ma! – krzyknął, ale jakoś tak bez przekonania.
– Naprawdę? Nie wydaje mi się. – Przechyliłam głowę. – To kim w takim razie jesteś?

– Spectrą.

– Nie wierzę ci. – powiedziałam stanowczo. – Spectra już od dawna by się na mnie darł.

– No dobrze. – Skapitulował. – Jestem Keith.

– Wiedziałam. – uśmiechnęłam się słabo. – Czemu zniknąłeś na tak długo? Czemu stajesz się Spectrą?

– To nie twoja sprawa, Jessie.

– Właśnie, że moja! – Uparłam się.

– Nie!

– Tak!

– Nie!

– Tak i nie kłóć się ze mną.

– Głupszym się ustępuje, więc niech ci będzie.

– Ej!

   Uśmiechnął się zawadiacko. Wydęłam policzki.

– Gdybyś był taki przez cały czas, to może bym tak ci życia nie uprzykrzała!

– Zapamiętam. – Pociągnął mnie za rękę. – Teraz wracasz ładnie do pokoju i idziesz spać.

   Zapierałam się nogami, ale był silniejszy. Miałam do niego tyle pytań! Ale senność wygrała i ledwo doszliśmy do mojego pokoju (blokada była rozwalona) od razu padłam na łóżko.

– Dobranoc, Jessie. – Usłyszałam jeszcze. Zamknął drzwi.

– Keith...

   Zasnęłam.

 *.*

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Jessie: *brew jej drga*

Ja: Wrócił Keith :D Na chwilę, ale zawsze ^^

Shadow: I Kessie ^^

Ja: Moja głupota jest tam widoczna, mam nadzieje xD Ale w sumie Jessie już tyle idiotyzmów zrobiła, że to tylko ciąg dalszy jej popisów.

Jessie: No dzięki.

Ja: Proszę bardzo :*

Jessie: Gus nie zabijaj za ten fartuch. Kupię ci nowy....kiedyś.

Gus: *patrzy się na kulkę, która była fartuszkiem*.........Jak śmiałaś sugerować, że ja i Mistrz jesteśmy w związku?!

Jessie: Masz świetny zapłon *kręci głową* A źle mówiłaś? Jesteście już dorośli (fizycznie, bo mentalnie to macie poziom 10 latków) i ma się te potrzeby.

Akane: *dostaje ataku śmiechu*

Jessie: Co?

Gus: *czerwony jak rak* JESSIE!

Jessie: Nie ogłuchłam. Co?

Gus: Za taką obrazę wobec mistrza powinnaś dostać *Dan odciąga go od Jess*

Jessie: Ciągle zapominam mu tą obrożę kupić.

Ja: Mam taki plan na one shot gdzie połączę wszystkie ekipy :D Ej podajcie mi bajkę gdzie było wiele postaci *.*

Spectra: Chyba wezmę wtedy wolne.

Ja: Ty sobie bierz. Keith mi się przyda.

Shadow: *znaczący wzrok na Jessie, która maluje paznokcie Julie*

Jessie: Bo dostaniesz szafą.

Shadow: Jasneee....*dostaje szafą* Zapomniałem, że tak umiesz ;-;

Ja: No to...odmeldowujemy się ^^ *wraca do głupawki*