Rozdział 38: Gdy było się w pałacu świrów, to najlepiej gadać o sukienkach!

   Obrzuciłam uważnym wzrokiem mój „luksusowy” apartament, gdzie mnie zamknęli i kopnęłam z pół obrotu w drzwi. Ani drgnęły.

– Fludim, jak to się stało, że ma to? – spytałam, patrząc ponuro na pierścionek, który Hydron wepchnął mi na palec.

   Pamiętam, że gdy go wyciągnął, to zbaraniałam, bo przypomniało mi się to jego gadanie o narzeczonej, a on to wykorzystał i proszę! Dzięki własnej nieuwadze i mózgu profesorka Claya moc jest zamknięta i nie mogę jej użyć! A pierścień nie zejdzie!

   I na dodatek Shadow zapowiedział, że mnie odwiedzi! Ja nawet nie chcę wiedzieć , co on planuje!

   Kichnęłam i potarłam ramiona. Jeny, jakie one mają cięcia budżetu, że tu jest zimno jak w lodówce?

– Co ty wyrabiasz, kretynie! – na korytarzu rozległ się wrzask Mylene. – Ty ośle, debilu i psychopato! Ona nie może stamtąd wyjść!

   Ciekawe czy to przez to, że musieli mnie tu wspólnymi siłami wpychać, a Lync i Hydron mają ode mnie po siniaku pod okiem...

   Heh, znów zrobiłam niezłe wejście.

   Nie miałam zamiaru spać, więc zaczęłam chodzić w kółko po pokoju i rozmyślać, co tu zrobić.

– Wiedziałem, że coś z tobą nie tak, ale żebyś miała nerwicę? – ujrzałam Hydrona, stojącego w drzwiach, a zanim Shadowa i Volta.

– Co jest? Tak się mnie boisz, że zabrałeś swoje osiłki? – zadrwiłam.

– Radzę ci przestać być taką bezczelną. – syknął i rzucił mi niewielką, miękką paczkę.

   Złapałam ją i bez pytania otworzyłam. Ze środka wypadły dwie suknie. Jedna biała ze złotymi zdobieniami, a druga fioletowa w czarne kwiaty.

– Masz się w którąś jutro ubrać. – rozkazał, po czym zamknął drzwi.

   Pokazałam mu język, chociaż tego nie widział i padłam na łóżko.

   Drzwi są najwyraźniej na jakiś kod i mogę być otwierane tylko na zewnątrz. Nie no super!

– Fludim, proszę zrób ten portal, bo nie przeżyję, gdy będę musiała stać przed tą dziadygą i księciuniem w sukni! – jęknęłam.

– Próbuję, Jessie, ale nie mogę! Ciągle nie rozumiem, jak to działa. – zmartwił się bakugan. – Znów czułem tą potężną energię, ale skąd on się bierze?

   Zamilkliśmy, starając się rozwikłać zagadkę, ale żadne rozwiązanie nie nadeszło.

– Reiko, jesteś?

– Owszem. – Pojawiła się nade mną.

– Możesz rozwalić te drzwi?

– Nie. – Pokręciła głową i wskazała na pierścień. – Jesteśmy połączone i kiedy twoja moc jest zablokowana, to moja też.

– Ale gdy byłam wyczerpana, to mnie broniłaś!

– To coś innego. – odparła i zauważyła suknie. – Jakie piękne! – wykrzyknęła zachwycona.

– Wiem, ale są od Hydrona. – mruknęłam, padając plecami na łóżko.

– No to co? To mistrzowska robota! Obydwie wspaniałe by współgrały ze spinką!

– Jaką spinką? – spytałam.

– Tą Melody. – powiedziała spokojnie, ale jednym okiem uciekła na bok.

   Kłamie...

– Przecież nie musisz ich ubierać. – wtrącił się Fludim.

   Popatrzyłam na niego z wysoko uniesionymi brwiami i wskazałam na moje krótkie spodenki, luźną koszulkę i bambosze.

– Mam się im pokazać w tym?! Już mi starczy ten zboczony wzrok Shadowa, gdy mnie zobaczył! – Aż się wzdrygnęłam na wspomnienie tego.

– W sumie...

– Ale nie masz butów. – zauważyła Reiko.

– Suknia zasłoni. – wymamrotałam. – Czemu my tak właściwie gadamy o mojej garderobie, gdy jestem w pałacu tych świrów i mam dość mocno przerąbane?!

– Eee...bo lubimy? – padła odpowiedź godna Dana, którą wypowiedział Fludim.

   Plasnęłam się w czoło i głośno wciągnęłam powietrze.

– Tylko spokój może nas uratować.
– Szczerze w to wątpię. – mruknęła Reiko.

– Nie pomagasz! – rzuciłam.

   Zaburczało mi w brzuchu.

– Oni mają zamiar mnie zagłodzić? Która w ogóle godzina?! – Zerwałam się z łóżka i stanęłam na małym dywaniku.

– Dochodzi trzecia w nocy. – poinformowała mnie Reiko tonem spikerki radiowej.

– Przecież na Ziemi jest 5!

– Tutaj jest zmiana czasowa.

– Kurde! – Tupnęłam nogami. – Chcę jeeeść! – wydarłam się.

– Serio? – usłyszałam głos Shadowa na korytarzu i ten jego rechot.

– Nie na niby!

– A pójdziesz ze mną? – spytał i usłyszałam jak wpisuje kod. Po chwili drzwi stały otworem.

– Dobra! – Z dziarskim uśmiechem wyszłam, ignorując fakt, że może mnie teraz obłapiać wzrokiem.

– Ale coś za coś, prawda? – Położył rękę na moim ramieniu i wystawił jęzor.

   Już się szykowałam do sierpowego, gdy wypalił:

– Ugotujesz mi kurczaka z curry?

– He? – Wpatrywałam się w niego oniemiałam, ale szybko się ocknęłam. – Yhym, ugotuję.

– To chodź! – Pociągnął mnie za rękę w ciemne korytarze.
– Tak po ciemku to się zabijemy! – uznałam, macając ściany w poszukiwaniu włącznika.

– Nie potrzebuję światła by widzieć. – odparł.

– Ale ja nie mam zamiaru być kretem! – oburzyłam się.

– Czy ty mnie właśnie obraziłaś?

– Yyy...Szczerze? Nie mam pojęcia – przyznałam.

   Szybciej kreta obraziłam, bo one są mądre...Tylko, że za nic tego nie powiem, gdy jestem sama z Shadowem!

   Puścił mój nadgarstek i dosłownie rozpłynął się w mroku.

– Zajebiście! – warknęłam, idąc na oślep dalej. – Jeszcze wpadnę na tą wiedźmę i będzie bal roku!

– Wiedźma śpi. – odparł głos Hydrona.

   Stanęłam w miejscu, próbując wychwycić, gdzie on jest. Nagle korytarz zalało światło, a ja dostrzegłam Shadowa jedzącego udko i Hydrona w samych dresowych spodniach. Nie powiem trochę dziwne zestawienie...

– Jakim cudem wyszłaś? – spytał książę, prowadząc mnie do kuchni, po tym jak usiadłam po turecku i rykami domagałam się jedzenia.

– Wściekłej i głodnej kobiety nawet ściana nie zatrzyma!

   Jego mina była bezcenna. Zaczęłam się śmiać. Po chwili dołączył do mnie Shadow i obydwoje śmialiśmy się jak wariaci przez dobrą chwilę.
– A tak naprawdę? – westchnął Hydron.

   Wyciągnęłam z lodówki jakiś jogurt i zaczęłam go jeść.

– Jego wina. – Wycelowałam łyżeczką w Shadowa.

– Zdrajczyni! – krzyknął oburzony Prove.

   Wzruszyłam ramionami i przestałam słuchać kłótni Hydrona z Shadowem. Wyrwałam się z letargu dopiero wtedy, gdy wbiła Mylene i zaczęła tak wrzeszczeć, że nie zrozumiałam ani słowa.

– Poootwór! – wydarł się Shadow, pokazując na maseczkę dziewczyny.

– Zgadzam się. – Odsunęłam od siebie kubeczek z jogurtem. – Aż mi się jeść odechciało.

   Albinos wybuchł wariackim śmiechem, a Mylene zacisnęła pięści.

– Lepiej mi się nie stawiaj, dziewucho. – wycedziła.

   Ziewnęłam ostentacyjnie.

   W błyskawicznym tempie jej paznokcie zacisnęły się na mojej bliźnie.

– Chcesz powtórkę? – syknęła, przejeżdżając pazurem po starej ranie.

   Poczułam ostry ból i ujrzałam krew na rękawie. Hydron odepchnął Vexoskę.

– Nie pozwalam ci jej krzywdzić!

– Wybacz, książę. – wymamrotała Mylene i opuściła kuchnię razem z Shadowem. Kilka sekund później usłyszałam jej wrzask, rechot Prova i huk zamykanych drzwi.

– Oczekuj pozwu, jędzo jedna! – krzyknęłam.-  Myślałam, że mnie nie znosisz. – zwróciłam się do Hydrona.

– Nie przepadam za tobą – mruknął i rzucił mi wacik oraz wodę utlenioną. – Jesteś bezczelna, wredna i hałaśliwa, ale nie widzę sensu, by cię krzywdzić... – urwał na chwilę, po czym spojrzał groźnie. – Póki co. 

   Uniosłam brew, ale nic nie odpowiedziałam, tylko zajęłam się raną. W końcu nie chciałam złapać jakieś wścieklizny tej wiedźmy!

****

– Wstawaj. – Uniosłam głowę i ujrzałam Lynca.

– Jeszcze pięć minut! – jęknęłam i obróciłam się na drugi bok.

– Król Zenoheld chce cię widzieć. – powiedział Volan. – Więc lepiej się rusz.

– Powiedz mu, żeby się powiesił albo utopił w herbacie. – burknęłam.

   Chłopak nie wytrzymał i zerwał ze mnie kołdrę.

– Kretyn! – rzuciłam w niego poduszką i niechętnie wstałam. – A teraz wypad muszę się przebrać!

   Lync spiorunował mnie wzrokiem i wyszedł, mamrocząc coś pod nosem.

   Wybrałam białą suknię i dostrzegłam białe pantofle pod ścianą. Kto je przyniósł?! I kiedy?!

Dobra, zlać to. Muszę się ubrać, jakoś wykołować Vexosów i wiać stąd!

   Fludim wskoczył mi na ramię, a w drzwiach pojawił się Hydron. Sam.

   Uśmiechnęłam się pod nosem. Będzie dużo łatwiej, niż myślałam.

– Naprawdę pięknie wyglądasz. – powiedział z uznaniem.

   Taaa, wsadź sobie w buty te komplementy!

   Ale zamiast to powiedzieć, uśmiechnęłam się lekko i ruszyliśmy przez korytarz do sali tronowej.

   Kiedy uznałam, że jest pusto, złapałam Hydrona za nadgarstek. Zerknął na mnie.

– Źle się czuję. – Przyłożyłam rękę do czoła. – Mam gorączkę?

   Wyciągnął drugą rękę, która złapałam, po czym rzuciłam chłopakiem o ścianę i popędziłam w przeciwną stronę.

   BAM!

   Odbiłam się od niewidzialnej przeszkody...O nie...tylko nie to!

– Jessico, tym razem tak łatwo nie będzie. -  Hydron szarpnął mnie do góry i złapał mój podbródek w palce. – Uroczo się złościsz – stwierdził, kiedy zmarszczyłam brwi i prychnęłam z dezaprobatą.

   Nadepnęłam mu na stopę. Syknął i puścił mnie. Jednak nim zdążyłam zrobić krok, podciął mnie i poczułam prąd rozchodzący się po ciele.

   Zamknęłam oczy i straciłam przytomność.

 Jessie: *wszelkimi siłami powstrzymuje się od wybuchu*

Ja: Hmm, od czego by tu zacząć...Wiem! Dziękuje Nessie za śliczny nagłówek! ^^

Spectra:  Też byś zaczęła Gimpa ogarniać.

Ja: a cicho siedź! Wiecie czytelnicy, że to już połowa rozdziałów? Szybko zleciało xD

Jessie: *nie wytrzymuje i rzuca w Hydrona skarbonką*

Shadow: Hajsy lecą!

Spectra: Kup sobie jakieś porządne ubranie za nie

Shadow: Eee, bo cię nawiedzę w nocy!

Ja: Noo i będzie tu ten cudowny cykl obrazków z granic neta, ale dodam je rano, bo już śpiąca jestem, a rozdział chce opublikować teraz ^^

Obrazki z granic neta! (najwięcej Gusa, bo jest dość popularny xD)

Ja: Shadow, co to ma być?! Musimy poważnie porozmawiać o twojej kulturze!

Shadow: To photoshop ;-;

Ja: Żadnych wymówek!

Jessie: Gus gwiazda estrady xD

śp. Gus: Nawet po śmierci spokoju brak -.-

Ja: A kto powiedział, że zdechłeś? xD

Gus: ....Co?!

Ja: Ups, hihi ^^

Jessie: Spectra, zostałeś okradziooony! xD

Spectrze: Zdechnij.

Ja: Takie miny mieliście wczoraj, gdy widzieliście nas w kinie xD

Jessie: Nieee, co ty

Shun: Tylko strzelaliście się popcornem

Lync: I darliście na całe kino

Dan: I ogólnie wam odwaliło

Ja: Czy wy nie jesteście przypadkiem z patologii? Dalej z tego leję xD

Jessie: Niezbyt się pomylił

Ja: -.-

Jessie: *atak śmiechu* S-spectra cudna piżama xDD W serduszka? xD
Spectra: Zabić cię to mało...
Ja: Phaaaaantoooom of the oopeeraaaa!
Ekipa: *wkłada zatyczki*

Ja: Nawet Shadow xD
Shadow: Lync, chodź tu ty piszczałko! *wymachuje widelcem*
Jessie: To dlatego ta kawiarnia zbankrutowała....
Shadow: *foch*

Ja: Keith *.*
Keith: I tak ci nie zrobię fizyki
Ja: ;-; Bo nie będziesz z Jess!
Jessie&Keith: Zdecyduj się kobieto!
Ja: Nie krzyczcie, bo dostanę załamania i zamknę blog ;-;
Keith: Serio? -.-

Ja: (ciul, że to screen) Uwaga, uwaga, oto czego boi się Hydron
Jessie: Przerośniętego kosza z oczami i rączkami. Naprawdę?!
Shadow: A ty myślisz, że po co mu vexosi? Do obrony!
Jessie: Pytanie drugie: nie mogłeś wtedy po ludzku uciec? To mi nie wygląda na demona prędkości >.>
Hydron: Nienawidzę was -.-
Jessie: I vice versa

Keith:....Nie ja wychodzę! *trzaska drzwiami*
Ja: Neko Keith ^^ *biegnie za nim z uszami* Stóóój!
Jessie: *czerwona ze śmiechu*
Shadow: Ty lepiej uważaj na swojego chłopaka. Na dwa fronty leci
Gus: Ty za chwilę polecisz w kosmos!
Shadow: Już w nim jestem. Badum!

Ja: Tam powinna być Jess!
Jessie: Taa, tylko, że wtedy dostałby w zęby
Dan: Jasne, jasne sis. Spłonęłabyś jak piwonia
Jessie: Ej! ;-;
Ja: Ale Keith tu jest taki cudny i władczy *.* Chcę ciąg dalszy!!!

Ja: Mamy nałogowych chlaczy wina i kawy, to nadszedł czas na chlacza soczku!
Jessie: Odpowiednie do wieku xD
Gus: Jestem od ciebie starszy -.-
Jessie: Na pewno nie mentalnie :P

Ja; Albo fizyce xD

To na tyle!
Do zobaczenia! ~ profesjonalny niszczyciel psychiki Angel

Rozdział 37: Bez ciebie nic nie jest takie samo...

– Czyli to jest Bakuprzestrzeń. – powiedziałam, gdy przenieśliśmy się do „wirtualnej rzeczywistości, gdzie mogą się odbywać bitwy”, jak to mi wytłumaczył Marucho.

   Na razie nie prezentowała się jakoś imponująco, bo było tam tylko kilka prostokątnych budynków i jedno działające pole bitwy, ale to dopiero początki. Przenieśliśmy się na arenę w kolorze piaskowym.

   Rozejrzałam się uważniej. Oprócz tego były jeszcze trybuny i cztery kolumny. Koło jednej z nich stały cztery dziwaczne bakugany domeny Haosu, Subterry, Ventusa i Aquosa.

– Znasz ich? – szepnęłam do Fludima.

– Nigdy wcześniej ich nie widziałem. – odparł zdziwiony.

– Może to mechaniczne bakugany? – zasugerowała Mira.

– Nie, to zwyczajne bakugany. – uznał Drago.

– Ale wyglądają podejrzanie. – dodała Ingram.

– Marucho, co oni tu robią? – Dan zwrócił się do blondynka.

– Pochodzą z danych widmowych.

– Czego?!

– Kilka dni temu otrzymaliśmy zaszyfrowane dane. – wytłumaczył Marucho. – I właśnie z nich są te bakugany.

– Skąd je otrzymaliście? – spytał Shun.

– Tego nie wiemy – przyznał blondynek. – Anonimowe źródło.

– Podejrzane. – mruknął Ace. – To mogą być wrogowie!

– W takim razie czemu nas nie atakują? – Wzruszyłam ramionami.

– Bo to tylko ich awatary.

   Coś czuję, że mi dziś mózg wybuchnie.

   Nie zwróciłam uwagi na tłumaczenia Marucho, a zaczęłam się kłócić z Acem, kto ma rację.

– Oni tylko czekają na dobry moment do ataku!

– Idź do lekarza i sprawdź czy nie masz paranoi!

– Ty powinnaś zrobić to samo w kwestii twoich „genialnych” pomysłów!

– Niektóre wypalają!

– Cudem!

– Cudem to ty wygrywasz!

– Coś ty powiedziała?!

– Ogłuchłeś?
– Od słuchania twoich idiotyzmów!

– CISZAAA! – ryknęła Mira i odciągnęła nas od siebie, gdy ja szykowałam się do ciosu w nos, a Ace ładował gantlet.

– Cześć! – Akane uradowana pomachała do bakuganów. – Ale chamy! Nawet nie odpowiedzą!

   Ace spojrzała na nią jak na Dana czyli jak na niedorozwoja. Jednak ona pokazała mu język i powędrowała na trybuny.

– Jess, chodź tu! – Pomachała w moją stronę.

   Kiedy Baron zaczął walczyć ze swoim „klonem” i jednym z tych dziwnych bakuganów, my zaszyłyśmy się na najwyższym piętrze widowni.

– I co? Kiedy spotkasz się z Keithem? – spytała Akane, bawiąc się gantletem.

– Nie wiem. – Przygryzłam wargę. – To może być trudne.

– Czemu? Ja muszę ogarnąć, czy on jest odpowiedni!

– Po prostu cała ta bitwa ciągle trwa, a on nie jest po naszej stronie.

– Miłość do wroga, co? Brzmi jak fabuła jakiejś książki. Dziewczyna z tajemniczymi mocami, ląduje na obcej planecie, a tam wpada w oko przystojnemu i groźnemu wojownikowi. Na końcu walczą razem i się w sobie zakochują! Tak! Tak musi być! Dopilnuję tego! I będę chrzestną! – Akane rozmarzyła się.

   Uśmiechnęłam się słabo. Też bym chciała tak marzyć, ale wiedziałam jedną rzecz. W życiu nigdy nie tak jak w książkach.

****

   Ziewnęłam potężnie, idąc korytarzem. Po bitwie Barona ruszyły inne walki i walczyłam z Runo, Mirą, Marucho, Acem i Danem. Przegrałam tylko z Danem...Robię się coraz lepsza!

– Rewanż! Jutro! – wrzasnął Ace i zamknął drzwi.

   Zaśmiałam się cicho. Krzyczał to już od dobrej godziny, ale go zlewałam, bo byłam zajęta odciąganiem Akane od różnych sprzętów, które mogła zniszczyć, a miała w tym większy talent ode mnie.

– Co ja widzę? Ledwo północ, a ty już śpiąca! – zauważył Fludim.

– Bitwy męczą – Przeciągnęłam się i weszłam do pokoju.

   Widok Akane zaplątanej w zasłony z suszarką w dłoni i kablem od niej między nogami nie był dla mnie niczym nowym. Zamknęłam drzwi, złapałam piżamę czyli krótkie spodenki w czerwoną kratę i szarą koszulkę z czarnym nadrukiem i zabarykadowałam się w łazience.

– Pomogłabyś mi! – wrzasnęła Akane. – Cholera, supeł się zrobił!

– Radź sobie sama!

– A utop się najlepiej!

   Weszłam do wanny pełnej cieplutkiej wody. Czując, jak wszelkie mięśnie zaczynają mi się rozluźniać, uśmiechnęłam się błogo i przymknęłam oczy. Siedziałam tak, słuchając odgłosów bitwy Akane z suszarką i zasłonami oraz rozmyślając co dalej.

   Rodzice i Mick bezpieczni.

   Akane jest tuż za drzwiami.

   Jestem znów z Wojownikami.

   Bakugany są bezpieczne.

   Jednak wciąż dręczył mnie ten nieodkryty fragment i sprawa, kim jest Reiko. Nabrałam nieco wody w dłonie i spojrzałam na swoje odbicie. Widziałam zwykłą nastolatkę w koku, o orzechowych oczach. A w moim środku drzemała tajemnicza siła.

 – Zniszcz mnie...

   Uniosłam głowę i rozejrzałam się wokół. Pusto. Więc kto to powiedział? 

– Jess, wyłaź, bo będziesz pomarszczona jak staruszka! – zawyła Akane, wyrywając mnie z zamyślenia.

  

****

   Spadam w ciemność, wyciągając ręce przed siebie, chociaż nie mam czego się złapać.

Nawet gdy krzyczę, to z moich ust nie wychodzi żaden dźwięk.

   Co się dzieje?!

   Nagle pojawia się nikłe światełko.

– Keith? – szepnęłam zaskoczona, widząc chłopaka, który wyciągał do mnie rękę.

   Blondyn w odpowiedzi tylko uniósł nieco kąciki ust.

   Wszystko zaczyna wirować. Ląduję boleśnie na kolanach.

   Co to za sen? Czy kolejna wizja?

– Przepraszam. – Zauważam, że Keith unosi tą przeklętą czerwoną maskę.

– Nie! – krzyknęłam, zrywając się na równe nogi. – Nie ubieraj jej! Przestań!

   Jednak chłopak mnie nie słucha, tylko patrzy mi w oczy po raz ostatni niebieskimi tęczówkami, po czym zakrywa je maska.
– Nie... – głos zamarł w moim gardle, gdy zaśmiał się triumfalnie nad płonącym miastem. – Dlaczego?

– To już koniec! Keitha nie ma! Umarł! Zniknął! Jest iluzją! – w ciemności rozbrzmiało tysiące głosów.

– ZAMKNIJ SIĘ! – wrzasnęłam i zacisnęłam pięści. – To nieprawda!
– Jesteś tego taka pewna? – spytał Spectra z politowaniem.

– Tak! – rzuciłam wściekła. – Nie da się tak łatwo zniszczyć samego siebie! Ciągle masz rodzinę, wspomnienia i....

   Zniszcz mnie, proszę.

– He? – Znowu wszystko zawirowało, a do drwiącego śmiechu maszkarona, dołączył zimny Zenohelda.

   Zacisnęłam powieki, marząc, by to wszystko się już skończyło. Nie chcę tego oglądać! Mam dość!

– Jessie. – usłyszałam i poczułam, jak ktoś łapie mnie za nadgarstek.

   Otwieram oczy i natychmiast tego żałuję, widząc po raz kolejny blondyna. Czy te wizje się kiedyś skończą?

– Przestań. – cedzę przez zaciśnięte zęby. – Nie pokazuj mi czegoś, czego nie ma – przełknęłam ślinę, spuszczając wzrok i zaciskając pięść.
    Gorzkie uczucie wypełniło moje gardło. Powinnam go nienawidzić i po części tak było, jednak gdzieś w głębi chciałam wrócić do tych krótkich chwil, gdy zachowywał się normalnie.  Nie znałam go długo, a wtedy czułam się z nim tak swobodnie, jakbyśmy znali się od dawna a nie kilku miesięcy.
– Nie rozumiem tego – mruknęłam. – Dlaczego nie umiem się od ciebie uwolnić?
– Jesteś pewna, że to chodzi?
   Podniosłam głowę. Wpatrywał się we mnie spokojnie, ciągle zaciskając dłoń na moim przegubie.
– O co ci chodzi?
   Uśmiechnął się delikatnie, a jego twarz na moment mi się rozmazała, jakby ktoś przeciągnął po niej gumkę. Zamrugałam kilka razy.
– Jeszcze wrócę – powiedział. – Może wtedy zrozumiesz, czego tak naprawdę szukasz. Tymczasem żegnaj.
   Puścił mój nadgarstek i pochylił się do tyłu, rozpływając w ciemności. Wraz z jego zniknięciem, mrok pochłonął światło. Moje ciało objął chłód.

Zniszcz mnie....zniszcz mnie!

– Nie! – Nagle poczułam, że się boję. Mrok napierał z każdej strony. – Nie zostawiaj mnie, proszę! – Wyciągnęłam rękę do przodu, choć jego już nie było.

   Dłoń zawisła bezwładnie w powietrzu.
Zniszcz mnie...

   Samotna łza spadła na ciemne podłoże.

– Jess? – Otworzyłam oczy i ogarnęłam, że ściskam Akane za ramię i ciężko oddycham. – Co jest? Czy to łzy? – Dziewczyna zdumiona spojrzała na kilka kropli na swoim ramieniu.

– Akane jest coś, co muszę ci powiedzieć. – powiedziałam, padając na poduszkę.

****

   Moja przyjaciółka nie zwracając uwagi, że jest czwarta rano, raźnym krokiem pociągnęła mnie do kuchni. A tam otuliła mnie kocem, puściła „Panorame – Monster” na cały regulator i zaczęła udawać, że umie gotować.

   Uniosłam brew, gdy mandarynka podpaliła się jakimś cudem. Ma podobny antytalent do gotowania co Keith.

– Udało się! – Na blat wjechała ciepła czekolada w wielkim kryształowym pucharku z dodatkiem bitej śmietany, wiórek miętowych i ciastkiem w kształcie gwiazdy. – Ten Marucho mnie chyba nie zabije za spalony garnek? – spytała.

– Nie oczekiwałabym tego. – mruknęłam i zaczęłam pić przez słomkę.

– A przechodząc do tego Spectro – Keitha. – Usiadła naprzeciwko mnie. – Keith ciągle istnieje i najwyraźniej coś do ciebie czuje.

   Pokiwałam głową z ironią, na co ona prychnęła i wydęła policzki.

– Mogę ci to nawet przeliterować, ale najpierw fakty. Pojawia się zawsze, gdy jesteś przy nim, to raz. Nie jest w stanie cię do końca zniszczyć, to dwa.

– Bo zazwyczaj w punkcie kulminacyjnym robiłam huk i wiałam. – wtrąciłam. Uciszyła mnie machnięciem ręki.

– Zresztą on cię na swój własny sposób chroni.

   W tym momencie nie wytrzymałam i zakrztusiłam się czekoladą. Poparzyłam sobie gardło, ale byłam zbyt zszokowana, by to zauważyć. Akane spojrzała na mnie zdumiona.

– Chroni?! Dotychczas kazał mi walczyć z bakuganem, nazywał swoją bronią, groził i był jednym wielkim chamem! – wrzasnęłam oburzona. – Jak to jest ochrona, to ja dziękuje!

– Proponował ci pomoc w ucieczce od Vexosów i wiedział, że jeśli potem u nich wylądujesz, to zginiesz, więc próbował cię uratować. – rzuciła Akane ze zwycięską miną. – Temu nie zaprzeczysz.

– Hmm. – Podparłam podbródek ręką. – Może i masz rację.

   O własną broń się dba, prawda? Póki jest potrzebna.

– Albo i nie. – dodałam, ściskając mocniej pucharek.
– Jessie! – Fludim spanikowany wleciał do kuchni i przytulił się do mojego policzka. – Nie strasz mnie tak! Jest środek nocy, a ciebie nie ma!

– Tak właściwie to jest świt. – poprawiła go Akane.

   Zauważyłam, że mój bakugan promieniuje fioletowym światłem.

– Ej, Fludim, dobrze się czujesz?

– Doskonale, a co? – zdziwił się.

– Bo świecisz się na fioletowo.

– Co?!

– Rzeczywiście! – Akane przyjrzała mu się uważniej. – I nieco na czarno.

– Jak?!

– Bez tych nerwów, Fludim.

   Gwałtowny podmuch popchnął mnie do tyłu. Poleciałam wraz z krzesełkiem i pucharkiem na spotkanie z podłogę.

– Jess!

Kątem oka ujrzałam, że za mną jest portal.

– Łap mnie ktoś! – wrzasnęłam, wyrywając się do przodu.

   Akane złapała opuszki moich palców. Jednak siła tunelu pociągnęła mnie w tył.

   Lecę...

   Lecę...

   Lecę...

   Bum!

– Auu. – jęknęłam, masując sobie plecy. – Co to miało być?! – zwróciłam się do Fludima.

– To chyba ja. – wyznał skruszony. – Ale nie mam pojęcia, jak to zrobiłem!

   Nie było nam jednak dane obgadać tego.

– Proszę, proszę, kogo my tu mamy. Nasza królewna wreszcie wróciła. – Z cienia wynurzył się Hydron w ciemnych spodniach i białej luźnej koszulce, czyli w piżamie. – Czy cisza nocna nie jest ci znana, Jessico?

 Suprise! Raz komedia, raz tragedia i te zwroty akcji! Się dzieje, proszę państwa! xD I to przez Bring me to life! Kocham tą nutę ^^

Jako, że jest już pierwsza, a ja miałam dziś dość zalatany dzień, to papa ^^

Ps. Może pod następnym będą granice neta xd

Rozdział 36: Podróże wózkiem sklepowym po domu Marucho czyli Wojownicy odpoczywają!

   Okazało się, że poprzednia noc była ostatnią, którą w pełni przespałam. Dlaczego? Bo już następnej dopiero gdy była czwarta, postanowiłam się położyć. A po dzisiejszym dniu spędzonym na różnych głupotach, nieudanych próbach nauczenie Miry gotowania i rozdzielania Ace’a od Dana szaleliśmy jeszcze bardziej!

– Jess, patrz, co mam! – okrzyk Dana oderwał mnie od oglądania filmów na tablecie.

Szatyn pchał najprawdziwszy sklepowy wózek! Wytrzeszczyłam oczy i rzuciłam tablet na stolik.

– Skąd to masz? – spytałam, wstając.

– Na trzecim piętrze jest taki mini sklep i tam było ich kilka. – wyjaśnił Dan.

   Dobra, nie chce wnikać po co rodzicom Marucho sklep w domu. W gruncie rzeczy czemu ja się dziwię? Mają tu zoo, kawiarenkę, spa i kino. Sklep nie jest niczym specjalnym.

– Bierz jak najwięcej poduszek. – rozkazał Kuso.

– Dan, czy ty chcesz...

– Dokładnie! Będziemy podróżować wózkiem po domu Marucho!

– Ale nie mamy wiosła ani niczego w tym rodzaju! – zauważyłam.

   Machnął lekceważąco ręką i popędził w głąb korytarza. Gdy wrócił, wózek miał już dwa miękkie siedziska i był otoczony grubą warstwą poduszek. Okoliczne kanapy zostały pozbawione swoich ozdób, ale przecież jesteśmy ważniejsi!

   Dan machał dumnie miotłą. Chciał ją przerzucić do drugiej ręki, ale coś mu nie wyszło i trafił się w głowę, a miotła rąbnęła o ścianę.

– Ciii! – Przyłożyłam palec do ust. – Jest już druga! Większość pewnie śpi!

– Dobra, dobra. Bez tych nerwów. – Wyszczerzył się Kuso.

   Władowaliśmy się do środka, Dan odepchnął się miotłą od podłogi i popędziliśmy w nieznane.

   Zapomnieliśmy o jednej, podstawowej rzeczy, która obowiązuje w domu Marucho. Nigdy, PRZENIGDY nie chodź w nim po ciemku! A my jechaliśmy w całkowitej ciemności!

– AAAAAAAA! – wrzasnęliśmy jednocześnie, gdy wózek zachybotał, a potem zaczął rozpędzony zjeżdżać ze schodów, podskakując przy tym.

– Babcio Mary ratuj mnie! Obiecuję, że nigdy więcej nie będę kąpała twoich kotów, a potem suszyła ich suszarką! – krzyknęłam, kiedy prawie wyleciałam. Na szczęście jedną ręką złapałam się z rączkę wózka, a Dan przytrzymał mnie za ramię.

– Suszyłaś koty suszarką? – krzyknął zdumiony.

– To nie jest teraz najwa....AAAAAA! – Wózek wyrzucił nas do przodu. Zacisnęłam powieki i oczekiwałam na bolesne spotkanie z ścianą lub podłogą. Ciekawe czy coś sobie połamię...Kto wezwie pogotowie? Znajdą nas w ogóle w tych ciemnościach?!

– Mam cię! – Usłyszałam i poczułam, jak ktoś mnie łapie. Otworzyłam oczy i ujrzałam Ace’a.

– Mój ty zbawicielu! – wrzasnęłam i zaczęłam go dusić. – Dzięki stokrotne!

– P-powietrze! – wydusił i zrobił się nieco siny, więc go puściłam i zeszłam na podłogę.

   Ace zapalił światło, dzięki czemu dostrzegłam powyginany wózek, rozsypane poduszki i Dana leżącego na jednej z nich.

– Mięęęchoo! – Zaczął machać rękami jak zombie, a z ust pociekła mu ślina.

   Grit prychnął z politowaniem i krytycznym spojrzeniem zmierzył szatyna.

– Co się dzieje? – Na szczycie schodów pojawiła się Mira, za nią Runo z Julie, a na szarym końcu zaspany i rozczochrany Marucho.

– Eee... – Podrapałam się po karku i zaśmiałam nerwowo. – Nic takiego...

   Jednak rozwalony wózek, wpółprzytomny Dan i poduszki mówiły same za siebie.

– Daan! – Runo zaczęła klepać chłopaka po twarzy.

– Makaron. – wymamrotał Kuso, łapiąc ją za włosy i wąchając je, za co dostał w łeb i ocknął się.

– Za co?! – oburzył się, masując siniaka.

– Z-z-za wszystko! – wydarła się Runo i znokautowała go.

   Parsknęłam śmiechem na ten widok.

–Sorki, Marucho, za wózek. – zwróciłam się do blondynka.

– Nic się nie stało.  – odparł. – Mogę wracać do spania?

   Zerknęłam na zegar, stojący w kącie. Dochodziła trzecia. Czas najwyższy by się nieco przespać. W końcu nie chcę jutro wyglądać jak trup!

****

   Spectra po raz kolejny przetarł ręką twarz i spojrzał ponuro na pusty kubek po kawie (wyjątkowo nie wino xD). Nie mógł zasnąć i sam nie wiedział czemu. Przecież nic takiego się nie działo! Ale jednak coś go dręczyło. Tylko co to było?!

   Zirytowany westchnął, wstał i powędrował do kuchni na poszukiwanie jakiejś herbaty uspokajającej czy czegoś w tym rodzaju. Pamiętał, że Gus coś takiego kiedyś kupował (ciekawe czemu xD).

– Coś nie tak? – spytał Helios, siadając na blacie.

– Nic, tylko nie mogę usnąć. – odparł, włączając czajnik.

   Szumiąca woda była jedynym dźwiękiem w pomieszczeniu. Spectra w zadumie wpatrywał się w sufit, a jego bakugan obserwował go z niepokojem.

   Nagle Phantom zrozumiał, co go dręczy. Było po prostu za cicho. On sam za wiele się nie odzywał, podobnie jak Helios, a tylko oni byli na statku. Gus został prawdopodobne zabity przez Zenoheld, a Jessica była z Wojownikami i ani myślała wrócić.

   Nie chodziło o to, że potrzebował hałasu, ale przyjemnie było od czasu do czasu z kimś porozmawiać lub posłuchać, nawet jeśli miałby to być rechot Shadowa lub różne zmartwienie Gusa.

   Z dzióbka czajnika wypłynęła para. Sięgnął po niego i nalał sobie wrzątku do kubka. Wtedy z kieszeni jego płaszcza wypadło małe urządzenie z małym monitorem i wieloma guzikami.

Podniósł je. Po co mu to?

   Błyskawicznie przypomniał sobie cały plan. Pozostawił napar na stole i szybkim krokiem podążył do laboratorium. Siadł przy komputerze i wstukał kilka cyfr. Na monitorze pojawił się plan miasta. Spectra najpierw sprawdził dane w gantlecie, a potem wstukał je do wyszukiwarki.

   Wszystko gotowe.

   Na jego usta wpłynął złowrogi uśmiech. Odchylił się na fotelu.

  Czemu on zapomniał o tym planie? Przecież był perfekcyjny.

   Może to dlatego, że czasami litował się nad tą idiotką z potężną mocą?

   Phy, co za idiotyczny powód.

   Po prostu bez Gusa niektóre rzeczy zabierały więcej czasu.

   Tak, to jest prawdziwy powód.

****

   Chyba jestem wampirem, bo gdy odsłoniłam okno i zobaczyłam słońce, to wkopałam się z powrotem pod kołdrę i odmówiłam Fludimowi wysunięcia głowy.

– POBUDKA, JESSIE! – Jednak ciepła pierzyna została ze mnie brutalnie zerwana.

Wściekła jak nie wiem co, zerwałam się do siadu.

– Kto śmie zakłócać mój sen? Jak cię zaraz przejadę pociągiem, wyrzucę do rzeki, a na koniec wepchnę do kanalizacji, to pożałujesz tego czynu! – wydarłam się. – A-akane?! – Zamarłam na widok dziewczyny z długimi fioletowymi włosami, niebieskimi oczami w białej koszulce na ramiączkach i zwykłych rurkach.

– Cześć, Jess! – Rzuciła się na mnie i zaczęłyśmy się przytulać, gadać coś do siebie i próbować wstać, co skończyło się wizytą na podłodze.

– Gdzie Haruka i Jane? – spytałam, gdy dowiedziałam się, że moja przyjaciółka wie o wszystkim od Micka i została wpuszczona tu tylko dzięki temu, że zagroziła ukradnięciem buldożera i rozwaleniem budynku.

– Obydwie pojechały na wymianę do Hiszpanii. – odparła Akane.

– Co tam z szkołą?

– Przecież wiesz jakie są zasady: napiszesz im test semestralny i możesz nie przychodzić na lekcje.
– No w sumie. – Przeciągnęłam się.

– Jessie, ten taki szatyn...

– Dan.

– O! Dan powiedział mi, żeee – Nachyliła się i  uśmiechnęła chytrze. – zakochałaś w jakimś tam Vestalianie! Czy to jest prawda i czemu ja nic o tym nie wiem?! – Skrzyżowała ręce na piersi i spiorunowała mnie wzrokiem.

   Oszołomiona, zakrztusiłam się własną śliną. Akane cierpliwie przeczekała mój kaszel.

– Po pierwsze, ja się w nikim na zakochałam, tylko go lubię!

– Każda tak mówi.

– Nie przerywaj mi! A po drugie, kiedy ty przyszłaś, że ta papla zdążyła ci to powiedzieć?!

– O ósmej. Teraz jest dziewiąta. – uprzedziła moje kolejne pytanie. – A ten chłopak jak się nazywa?

– Keith. – odparłam, planując morderstwo Dana.

– Nieźle. Ma klatę, nieziemski głos i cudną twarz?

– Skąd mam wiedzieć czy ma klatę? – oburzyłam się.

– Oj pewnie podpatrzyłaś. – Akane przysunęła się do mnie  i nim zdążyłam zauważyć, co planuje, zaczęła mnie łaskotać. – Przyznaj się albo nie przestanę.

– Powieś się! Hahaha...dobra! Dobra! Hahaha! J-jest serio przystojny! – wydusiłam z siebie.

– Wiedziałam!

– Utopię cię w ściekach. – burknęłam, odgarniając włosy z twarzy.

– Czekaj, nie powiedziałaś mi czy podglądałaś czy Keith ma klatę! – zauważyła i z złowieszczym uśmieszkiem zaczęła ruszać palcami.

– Ma!

– Nie dosłyszałam.

– Ma, głuchoto! Widziałam na własne oczy. Starczy?!

– Coś za cicho mówisz.

   Cisnęłam w nią poduszką i nie wytrzymałam.

– WIDZIAŁAM KLATĘ KEITHA NA WŁASNE OCZY, WYSTARCZY?! – wydarłam się.

   Brzdęk.

   Zerknęłam do góry. Dan i Mira stali z kubkami herbaty, a liderka właśnie jeden upuściła. Mieli otwarte usta. Ruda patrzyła się na mnie zmieszana i zaskoczona, a Kuso krztusił się od tłumionego śmiechu. Akane też nie wytrzymała i dostała ataku śmiechu. Zrobiłam się czerwona ze złości i zażenowanie (bardziej z tego pierwszego).

– To nie tak! To nie byłam ja! – wrzasnęłam, kopnęłam Akane i wbiegłam do łazienki, trzaskając drzwiami.

– Jessie, czy ty naprawdę... – zaczął Fludim, ale mu przerwałam.

– To była wyjątkowa sytuacja, gdy byłam wpółprzytomna! Dotarło?!

– T-tak...

   Kiedy już przebrana wyszłam z łazienki, na korytarzu rozbrzmiał śmiech Akane i wrzaski Ace oraz Dana. Westchnęłam i wytknęłam głowę przez drzwi.

– Co znowu? – spytałam Shuna, na widok szamocących się chłopaków.

– Pokłócili się, który zje ostatnią babeczkę.

   Wykonałam jak najbardziej prawidłowy facepalm i już chciałam dopaść Akane, gdy z głośników popłynął głos Kato.

– Proszę was wszystkich o zebranie się pod główną widną.

– Nareszcie wszystko jest gotowe! – ucieszył się Marucho.

   Wymieniliśmy zaciekawione spojrzenia. Co tym razem wymyślił młody naukowiec?

 ~~~~~~~~~~~

Rozmowa o zodiakach (pozdro dla Kitty xD) zmotywowała mnie by napisać rozdział. Dziwne życie, oj dziwne xD Pojawił się na chwilę Spectra z swoim kolejnym "super" planem.

Spectra: Czy ty coś sugerujesz?

Ja: Skądże.

Spectra: -.-

Ja: *wyszczerz* Jeszcze dodatkowo leje, więc szybko go napisałam ^^ I pojawiła się Akane!

Akane: *macha ręką jak szalona* Cześć, wszystkim!

Shadow: Jaka energiczna O.o

Ja: Się dziwisz? Nie umiałabym stworzyć szarej myszki, co przeprasza, że żyję xd

Shadow Aaa...chociaż nie, masz rację

Ja: No właśnie ^^ A wgl wiedzieliście, że do charakteru Spectra pasuje baran? xD A do Jess strzelec, a strzelce i barany raczej nie tworzą związków. Ale ja walę zasady! xD

Spectra: Buntownik level hard

Ja: Ty, bo jak zostaniesz tym Romeo, to poniesiesz najbardziej idiotyczną śmierć!

Spectra: *wzrusza ramionami*

To tyle od nas

Mam nadzieję, że jak was nie rozśmieszyłam, to chociaż nikłe uśmiechy się pojawiły ^^

Do następnego!